zondag 25 januari 2009

Een poëziealbum als getuige

Als alles van je leven is verdwenen
en je bent in herinneringen verdeeld
Als je als op foto's die zijn vergeeld
in dromen van dierbaren bent verschenen

Als het beeld van je begint te vervagen
Moeite kost ons te herinneren hoe je was en daarvóór
Dat je je als kind in haar armen en geur verloor
Dat dát voorbij is, blijvend: altijd al die vragen!

Omdat de tijd nu eenmaal sneller heelt
raken mensen steeds sneller zoek
In gedachten in woorden aan jou gegrift
Zoek en vind ik je, al bladerend in je poëzieschrift.

HB


Rozen mogen U omgeven
Bloemen even schoon en zacht.
Ze verspreiden geur in 't leven
En verdrijven alle klacht.
Zonder doornen gene rozen,
Is een spreekwoord waar en klein.
Mogen voor U vele rozen
En slechts weinig doornen zijn.


(einde 19e eeuw)

vrijdag 16 januari 2009

Boek der rusteloosheid: Ik schrijf omdat ik voorbij ga...

" Autobiografie zonder feiten" staat er op de titelpagina. Hoewel dit niet helemaal waar is (zo kom je toch wel wat te weten over het leven van de hoofdpersoon), is het inderdaad een vrij feitenloos verhaal. Misschien is "verhaal" ook niet helemaal juist: het zijn meer mijmeringen van een man. Een behoorlijk depressieve man welteverstaan. En niet alleen depressief, maar ook best wel arrogant.
Het zijn de gedachten van een man die het leven van een behoorlijk afstand bekijkt, en wiens leven vooral uit dromen bestaat.
Hij kijkt neer op het leven van de gewone man en vrouw in de straat, op hun achteloos en materialistisch bestaan. Hij ziet zich zelfs als superieur aan de gewone mens. Hij deelt de mening dat "de superieure mens (...) veel verder af staat van de gewone man dan de gewone man van de aap" (p. 169)
En stiekem - zo lijkt het soms - verlangt ook hij naar zo'n gewoon leven. Maar meestal koestert hij zijn "anders zijn" als zijn vorm van bestaan. Het lijkt wel zijn levensdoel. Zelf zegt hij dit treffend als hij zegt: "Ik ben er trots op dat ik afwijk van het leven."(p. 126).
Ik ben pas op pagina 187 van deze eindeloze stroom van gedachten, zelfmedelij en andere diepe en trieste mijmeringen (die totaal 649 pagina's beslaan).
Ik zal het boek zeker uitlezen, al heb ik nu wel al het gevoel van: "Ja, dat heb je al tien keer geschreven". Maar tussen al die herhaalde gedachten staan soms zinnen om voor te zwichten zo mooi! Hieronder een paar voorbeelden:

  • "In het harde licht van de maan ligt een droevige vrede, als een gelukwens uit de hoogte aan iemand die niet luistert." (p. 173)
  • "Ik ben al lang niet meer ik." (p.159)
  • "Ik heb mij vermenigvuldigd door me in mezelf te verdiepen." (p.116)
  • "God is het feit dat wij bestaan en dat dat niet alles is." (p. 33)
  • "Als het hart kon denken, stond het stil." (. 14)
  • "De mensen die beneden langslopen, zijn altijd dezelfde mensen als degenen die iets eerder langs zijn gelopen, altijd even wazig van uiterlijk, bewegende vlekken, onduidelijke stemmen, dingen die voorbijgaan en er niet toekomen te gebeuren." (p.162)
  • "Een beheerst, gecultiveerd leven leiden in de buitenlucht van de ideeën, lezend, dromend en denkend aan schrijven, een leven dat traag genoeg is om zich altijd aan de rand van de weerzin te bevinden, maar ook doordacht genoeg om er nooit door te worden bevangen." (p. 57)

Uit: nog niet uit
Waardering: 7


Boek der rusteloosheid / Bernardo Soares (Fernando Pessoa). -
Amsterdam: Uitgeverij De Arbeiderspers, 2005. - 649p.

maandag 29 december 2008

Quirkology: of de illusie van een verklaarbare wereld?

Quirkology 'is a term coined by Prof Richard Wiseman to refer to psychological research that is quirky. Much of this work uses mainstream methods to investigate unusual topics, or unusual methods to investigate mainstream topics.' (bron)

Ik weet het niet hoor, een boek met zulke zekere verklaringen voor dagelijkse verschijnselen: het is alsof de wereld in 200 pagina's al haar geheimen prijs geeft. De ene na de andere bevriende professor wordt aangehaald om onze leefwereld te verklaren. En alles lijkt verklaarbaar en alles lijkt plausibel. Geen twijfel. De wetenschap heeft alles onder controle!
Of ervaar ik dit zo omdat ik net De Zwarte Zwaan van Nassim Nicholas Taleb heb gelezen? Of omdat ik nu bezig met in Tegen de Methode van Paul Feyerabend (mijn held!).

Hoe dan ook: Quirkology is leuke spielerei maar zeker met een flinke korrel zout te lezen. Leesvoer voor tussendoor...

Uit: 29-12-2008

Waardering: 6

Quirkology / Richard Wiseman. - Utrecht: A.W. Bruna Uitgevers , 2008
278 p.
ISBN: 9022994198







Fractie minder is soms veel meer

Fractie van het geheel van Steve Toltz is typisch zo'n boek dat alles heeft: het is pakkend, humoristisch, diepgaand en soms zelfs filosofisch maar dan zonder prententies.

Het is het verhaal van drie generaties vaders/zonen van de familie Dean. Niets is normaal bij deze mannen Dean. Ze deugen niet, allen op een eigen manier, maar tegelijkertijd krijg je best wat sympathie voor de heren. Het zijn niet hun daden maar delen van hun wereldbeeld waarmee je je kunt vereenzelvigen. En alle drie, maar vooral vader en zoon Dean hebben nogal wat ideeën over de wereld. Alleen de manier waarop ze deze in de praktijk brengen maakt dat ze het ongeluk over zich afroepen. Met weer mijn sympathie als gevolg.

Het boek leest lekker weg, alleen vanaf het moment dat vader en zoon naar Thailand vluchten om daar herrenigd te worden met de dood gewaande broer Terry, begint de tempo te dalen. Ook het verhaal neemt dan op zo'n manier een wending dat je je afvraagt of dit niet alleen is gedaan om extra pagina's te produceren. Op de één of andere manier ervaar je als lezer dat het boek uit had moeten zijn. Gevolg hiervan is dat het echte einde er niet meer toe doet. Maar uitlezen doe je dit boek zeker wel!

Uit: 19-12-2008
Waardering : 7,5


Fractie van het geheel / Steve Toltz. - Utrecht: Signatuur, 2008
640 p.
ISBN: 9789056722425

"De mens mist de verbeeldingskracht om een God te verzinnen die helemaal niet op hem lijkt [...]" (p. 120)

"Zelf denk ik dat het niet zozeer de plebejische zucht naar geluk van de massa was waar ze zo de pest over in hadden, maar de stiekeme, zure erkenning dat die plebejers dat geluk soms nog wisten te vinden ook. " (p. 341)